مسجد جامع ابوذر؛ از شعله‌های آتش تا ایستادگی دوباره

روایت حمله و به آتش کشیده شدن مسجد جامع ابوذر در جریان کودتای آمریکایی ـ صهیونیستی دی‌ماه ۱۴۰۴

به گزارش روابط عمومی مسجد جامع ابوذر، در جریان حوادث و اقدامات تروریستی مرتبط با کودتای آمریکایی ـ صهیونیستی دی‌ماه ۱۴۰۴، مسجد جامع ابوذر تهران مورد حمله قرار گرفت و بخش‌های گسترده‌ای از این خانه خدا در آتش سوخت.

شامگاه پنجشنبه، ۱۸دی‌ماه، در حالی که مسجد جامع ابوذر همچون همیشه مأمن مردم، نمازگزاران، جوانان و فعالان فرهنگی و قرآنی منطقه بود، مهاجمان با حمله به مسجد، درهای آن را مورد هجوم قرار داده و با پرتاب مواد آتش‌زا، شکستن شیشه‌ها و ورود به بخش‌های مختلف مسجد، آتش‌سوزی گسترده‌ای را رقم زدند.

در جریان این حمله، دفتر امام جماعت، چند کلاس آموزشی، بخش‌هایی از شبستان و فضای داخلی مسجد دچار حریق شد. فرش‌های مسجد و صدها جلد قرآن کریم نیز در میان شعله‌های آتش سوخت و تجهیزات برقی، گرمایشی، سرمایشی و صوتی مسجد به‌شدت آسیب دید.

شدت آتش‌سوزی به حدی بود که حریق به طبقات بالاتر نیز سرایت کرد و بخش قابل توجهی از ساختمان مسجد آسیب دید. همچنین با سوختن چند دستگاه موتورسیکلت در داخل شبستان، انفجارهایی رخ داد که خسارات بیشتری به تأسیسات و فضای داخلی مسجد وارد کرد.

آن شب، مسجد جامع ابوذر تنها یک ساختمان نبود که در آتش بسوزد؛ بخشی از حافظه فرهنگی، قرآنی و اجتماعی مردم دارالشهدا تهران در میان شعله‌ها قرار گرفت. مسجدی که سال‌ها محل اقامه نماز، برگزاری جلسات قرآن، فعالیت‌های فرهنگی و تربیتی و پناه و مأمن مردم این منطقه بوده است.

مسجدی با یک تاریخ پرافتخار

مسجد جامع ابوذر پیش از آن نیز یکی از نقاط مهم تاریخ انقلاب اسلامی بوده است. در ششم تیرماه ۱۳۶۰، در جریان سخنرانی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در این مسجد، بمبی که در یک دستگاه ضبط صوت کار گذاشته شده بود منفجر شد و ایشان به‌شدت مجروح شدند.

اکنون پس از گذشت دهه‌ها، بار دیگر مسجد جامع ابوذر شاهد حادثه‌ای تلخ و سنگین بود؛ اما این بار نیز تاریخ این مسجد با یک حقیقت روشن همراه شد: مسجد را می‌توان به آتش کشید، اما نمی‌توان چراغ مسجد را خاموش کرد.

آتش خاموش شد؛ مسجد ماند

پس از فروکش کردن آتش، تصویری تلخ از مسجد جامع ابوذر باقی ماند؛ دیوارهای سیاه‌شده، تجهیزات از بین رفته، فرش‌های سوخته و قرآن‌هایی که در میان خاکسترها قرار گرفته بودند.

اما در همان روزهای نخست، حضور دوباره مردم و جامعه قرآنی در مسجد نشان داد که حیات یک مسجد تنها به دیوارها و تجهیزات آن وابسته نیست.

مسجد جامع ابوذر بار دیگر محل حضور مردم، برگزاری برنامه‌های قرآنی و فرهنگی و اجتماع مؤمنان شد؛ گویی از میان خاکسترها، همان صدایی که سال‌ها از این خانه خدا به گوش می‌رسید، دوباره برخاست: صدای قرآن، نماز و حضور مردم.

مسجد جامع ابوذر سوخت، اما خاموش نشد.

این مسجد همچنان پابرجاست؛ با خاطره شهدای انقلاب، با یاد سال‌های خدمت مرحوم حضرت آیت‌الله حاج شیخ رضا مطلبی، با خاطرات نسل‌های مختلف مردم دارالشهدا تهران و با امید به آینده‌ای که در آن، این خانه خدا بار دیگر با شکوهی بیشتر از گذشته در خدمت مردم خواهد بود.

آتش، بخشی از ساختمان مسجد را از ما گرفت؛
اما ایمان مردم، خاطرات مسجد و چراغی که سال‌ها در این خانه خدا روشن بوده است، همچنان باقی است.

مسجد جامع ابوذر؛ خانه‌ای که از میان آتش، دوباره ایستاد.